استیک ( Steak)، به قسمتی از گوشت راسته گاوگفته می‌شود که دارای رگه‌هایی از چربی است. این گوشت را یا بر روی آتش کباب می‌کنند یا در روغن سرخ می‌نمایند. استیک را معمولاً در کنار سيب زميني و انواع سبزیجات پخته‌شده و سالاد سزار صرف می‌کنند. این غذا از لحاظ طعم شبیه كباب برگ و كباب چنجه می‌باشد و در کشورهای مختلف نيم كره شمالي  به سبک‌های متفاوت و متنوع پخته می‌شود.

تی بن استیک T-bone steak‎ شامل برشی از گوشت گاو/گوساله هستند که یک استخوان T شکل را شامل می‌شود و در یک طرف این استخوان، گوشت «راسته» و در سمت دیگرش، گوشت «فیله» قرار دارد.

در تی بن استیک ، این برش، از قسمت جلویی گوشت کمر گوساله تهیه می‌شود و به همین دلیل بیشتر شامل «راسته» است تا «فیله».

اگر بخش فیلهٔ اطراف این استخوان T شکل را جدا کرده و بطور مجزا بفروشند، به آن فیلهٔ مینیون نیز می‌گویند.

معرفی انواع استیک گوساله

استیک گوساله ( گاو) که معمولاً به عنوان استیک شناخته می‌شود یکی از غذاهای لذیذ و محبوب در سراسر جهان محسوب می‌شود. به طور دقیق نمی‌توانیم بگویم که چند نوع استیک داریم. با دورچینهای مختلفی مانند سیب زمینی سرخ شده تا تنوری، پوره سیب زمینی،مارچوبه، گوجه فرنگی، قارچ، نخود فرنگی، پیاز سرو می‌شود.

سس‌های مختلفی متناسب با ذائقه های مختلف در سراسر دنیا وجود دارد که معروف ترین آنها با نام سس استیک قارچ شناخته می‌شود.

مدت زمان پخت آن براساس ترجیحات شخصی است. مدت زمان پخت کوتاه‌تر آب بشتری را حفظ می‌کند، در حالی که مدت زمان پخت طولانی‌تر باعث خشک‌تر و سفت‌تر شدن گوشت می‌شود.

استیک به چند روش مختلف پخته می‌شود در زیر به چند مورد آن اشاره می‌کنیم:

1– نیمه پخته ( blue rare ): خیلی سریع پخته می‌شود، بیرون سرخ شده است و داخل استیک به رنگ قرمز می‌باشد.

2– آب دار(Rare): دمای بخش مرکزی گوشت 52 درجه سانتی گراد، بیرون خاکستری مایل به قهوه ای و داخل کاملاً قرمز رنگ می‌باشد.

3– آب دار متوسط (Rare-Medium):  دمای بخش مرکزی گوشت 55 درجه سانتی گراد، قسمت داخل آن رنگ قرمز مایل به صورتی دارد .

4– متوسط (Medium): دمای بخش مرکزی گوشت 63 درجه سانتی گراد، مرکز استیک کاملاً صورتی و بیرون آن خاکستری مایل به قهوه ای است.

5– متوسط – مغز پخت (Medium well done): دمای بخش مرکزی گوشت 68 درجه سانتی گراد، گوشت به رنگ صورتی ملایم اطراف مرکز است.

6– کاملاً مغز پخت (well done):  دما 73 درجه سانتی گراد و بالاتر از دمای بخش مرکزی، بخش مرکزی گوشت در مرکز خاکستری مایل به قهوه ای و کمی زغالی است

تاریخچه سوشی در واقع داستان جذابی ست از سیر تکامل غذایی که روزگاری نماد سادگی بود و امروزه سمبلی از پرستیژ دورهمی‌ها.

سوشی اولین بار در قرن دوم میلادی، در چین درست شد و در واقع روشی بود که چینی‌ها برای نگهداری غذا استفاده می‌کردند. مردم ماهی را در برنج می‌گذاشتند تا مدت طولانی‌تری سالم بماند و قابل خوردن باشد. سپس در زمان نیاز برنج را دور می‌ریختند و ماهی را مصرف می‌کردند. این روش در چین فراگیر شد و تا قرن هفتم در ژاپن که از قدیم غذای دریایی در آن رایج بوده وارد شد. ژاپنی‌ها این روش را تغییر دادند و شروع کردند به خوردن برنج همراه ماهی.

در اوایل قرن هفدهم مردی به نام ماتسوموتو یوشیچی (Matsumoto Yoshiichi) در توکیو به این مخلوط برنج و ماهی، ادویه و سرکه برنج هم اضافه کرد و سوشی های خود را به فروش گذاشت. این گونه بود که سوشی سریعاً آماده می‌شد و می‌توانست همان لحظه خورده شود به جای اینکه مانند قدیم ماه‌ها صبر کنند تا آماده شود.

در اوایل قرن نوزدهم شخص دیگری به نام هانایا یهی (Hanaya Yohei) یک تغییر بزرگی در تولید سوشی ایجاد کرد.

او به جای اینکه ماهی را در برنج قرار دهد، تکه نازکی از ماهی را به شکل یک مستطیل نامتقارن بر روی برنج ادویه‌دار قرار داد.

امروزه به این مدل سوشی، نگیری سوشی (سوشی انگشتی) یا ادومای سوشی که برگرفته از کلمه ادو (نام قدیمی توکیو) است، می‌گویند. چنانچه نیگیری سوشی رایج‌ترین مدل سوشی در ژاپن است.

در آن زمان سوشی در اتاقک‌هایی در خیابان فروخته می‌شده و به عنوان میان وعده‌ای که در حال حرکت میل کنند مصرف می‌شد.

ازآن‌پس سوشی با سرعت بیشتری در جهان فراگیر شد و غربی‌ها که میل به خاص بودن در آن‌ها همواره بیش از سایر جوامع موج می‌زده، به تهیه سوشی های جدیدتری روی آوردند. مدل‌هایی همچون رول‌های کالیفرنیایی سوشی که امروزه یکی از محبوب‌ترین دسته‌بندی‌های سوشی محسوب می‌شود در کنار سایر رول‌های ابتکاری و اغلب لذیذ از این غذای ۱۸۰۰ ساله، روز به روز طرفدارهای بیشتری پیدا کرده و سال‌هاست به عنوان مزه‌ای ثابت در دورهمی هایی که خاص بودن برای میزبان عنصری کلیدی ست، نقش پررنگی ایفا می‌کند.

اگر شما هم به فکر تجربه ی این سوشی های خاص افتادید  همین حالا میتوانید از هرموسو سفارش بدهید !!

پاستا یک غذای جهانی است و با توجه به اینکه تنها با مخلوط کردن غلات و آب و با روشی ساده به دست می‌آید، محبوبیت فراوانش هم چندان جای تعجبی ندارد. از زمانی که تمدن اتروسك غلات را با آب ترکیب می‌کردند و قبل از پخت آن‌ها را به شکل خمیر در می‌آوردند، نوعی از پاستا به صورت ابتدایی وجود داشت. اما شناسایی چیزی که امروزه به عنوان پاستا می‌شناسیم پیچیده‌تر است.

در طول تاریخ ایتالیا منابع زیادی برای پاستا وجود دارد اما تاریخ‌دانان همچنان بر سر یک تاریخ مشخص توافق نظر ندارند. در رم باستان رشته‌های صاف و پهن به نام لاگاناز وجود داشت، در قرن دوازدهم هم اشاراتی به غذایی پاستا مانند به نام ماکارونی شده‌است.

یک نظریه منطقی و قابل باور می‌گوید که پس از تهاجمات اعراب در قرن هشتم، محصول خشک‌شده شبیه به نودل به سیسیل آورده‌شد.

امروزه پاستا یکی از مشهورترین غذاهای ایتالیایی و از جمله محبوب ترین غذاها در دنیاست. تخمین زده می شود ه هر فرد ایتالیایی سالانه ۲۷ کیلوگرم پاستا نوش جان می کنند و به این ترتیب رکورد آمریکایی ها را در این زمینه پشت سر گذاشته اند. پاستا در ایتالیا از آرد سمولینا تهیه می شود و حجم بالایی از این آرد سالانه در ایتالیا مصرف می شود. پاستا در کشورهای مختلف مصرف می شود و دستور غذایی های مختلف و متنوعی از این غذا وجود دارد. حتی هرکس می تواند با اضافه کردن مواد غذایی دلخواه، پاستای ویژه خود را آماده کند.

بیش از ۳۰۰ نوع پاستا در دنیا وجود دارد!

پاستا در شکل ها و اندازه های مختلفی تهیه می شود و حدود ۳۰۰ نوع پاستای خشک در ایتالیا تولید می شود. پاستا پروانه ای، پنه، اسپاگتی، ماکارونی، فتوچینی، روتینی، بوکاتینی، ریگاتونی و صدها مدل و شکل دیگر از پاستا تهیه می شود و هر سلیقه ای را راضی می کند. پاستا دیگر تنها یک غذا برای سیر شدن نیست، بلکه یک هنر است که با ترکیب شکل ها و رنگ های مختلف توانسته به یک شاهکار خوشمزه تبدیل شود.

حمص” در زبان عربی به معنای نخود است و اسم کامل این غذا در زبان عربی( حمص بالطحينة) ( به معنای ” نخود با ارده است

هزاران سال است که گیاه نخود در مناطق مدیترانه ای و خاورمیانه کشت می شود و در این مناطق ماده غذایی در دسترسی ست . در واقع نخود جزو اولین گیاهانی است که در بین النهرین عراق کاشته می شده و در رم باستان نیز بسیار محبوب بوده است تا جایی که فلاسفه یونانی همانند افلاطون و سقراط در نوشته های خود به مقوی بودن این گیاه اشاره کرده اند! به همین دلیل پخت غذای حمص از آن مناطق در حدود قرن ۱۳ ام  آغاز شد البته با اینکه زمان دقیق کشف آن مشخص نیست ، در نوشته های تاریخی به عنوان یکی از قدیمی ترین غذا های آماده شناخته می شود. برخی از مورخان معتقدند این غذا از مصر سرچشمه گرفته  وصلاح الدین ایوبی سلطان مصر و بنیان گذار دولت ایوبیان در زمان جنگ های صلیبی  حمص را به عنوان پاداش به سربازان اهدا میکرده .  با این حال، مردمان دیگری از جمله لبنانی‌ها، ترک‌ها، یهودیان و سوری‌ها تلاش کرده‌اند تا اعتبار اختراع آن را به خود اختصاص دهند. در سوریه این غذا بیشتر با نام ” مسبحه ” مشهور است و در شهرهایی از فلسطین به این غذا “مشاشه” یا “مشوشه” نیز گفته میشود .

این غذا حالت کرمی داشته و دستور پخت های بسیار زیادی برای درست کردن آن وجود دارد، اما حمص سنتی و اصل فقط متشکل از نخود ،ارده ، سیر و لیمو ترش وروغن زیتون است . و این غذا به دلیل وجود نخود و ارده در ترکیبات آن غذایی بسیار مقوی و انرژی زاست .

حمص از خاورمیانه تا اروپا و آمریکا

امروزه حمص نه تنها در خاورمیانه و کشور های مدیترانه ای، بلکه در تمامی نقاط جهان محبوب است. عربهای ساکن در مناطق اسرائیل و فلسطین این غذا را با خود تا آمریکا نیز بردند و به شکلی محبوب شد  که برپایهٔ آمارها در سال ۲۰۰۸ بیش از ۱۵ میلیون آمریکایی به‌طور منظم حمص می‌خورند. همچنین در سراسر دنیا رسپی های گوناگونی برای درست کردن حمص به وجود آمده که مواد جدیدی را به همان دیپ سنتی و قدیمی اضافه کرده و در کنار غذا های دیگر و یا به عنوان پیش غذا میل می کنند.

اگر بخواهیم نگاهی ریشه ای به دلمه بیاندازیم، می توان گفت که نام این غذا به ترکی به معنای “پر شده است” و همین موضوع باعث شده تا بسیاری از افراد فعال در حوزه های فرهنگی و تاریخی تهیه اولین دلمه را به مناطق ترک زبان نسبت بدهند.دلمه را می توان با استفاده از برگ انگور، فلفل دلمه، بادمجان، کدو، گوجه فرنگی و… درست کرد. البته نکته مهم این است که متداول ترین نوع آن، دلمه ای است که با استفاده از برگ انگور به وجود می آید.با وجود این که بسیاری از کشورها سالیان سال با استفاده از شواهد تاریخی تلاش کردند تا اختراع دلمه را به کشور خود نسبت بدهند. اما در نهایت در سال ۲۰۱۷ بود که کشور جمهوری آذربایجان توانست دلمه را به نام خود در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت کند. البته همچنان نیز در بین کشورهای این منطقه بر سر دلمه و پیداش آن درگیری های فرهنگی مختلفی وجود دارد.

دلمه یکی از غذاهای محبوب در خاورمیانه و مناطقی مانند بالکان، قفقاز، روسیه و آسیای مرکزی است. اینکه اولین بار چه زمانی دلمه پخته شده بین کشورهای ترکیه، ایران و ارمنستان شک و شبهه وجود دارد. ترکان و یونانیان معتقدند که دولما یا همان دلمه توسط آن ها اختراع شده، هرچند تاریخ داستان متفاوتی را روایت می کند.

برای مثال در نسخه ایرانی آن آمده که حدود قرن 17 سرآشپز ناصرالدین شاه داخل بادمجان، سیب زمینی و سبزیجات را بدون برنج پر می کرده و با سس مخصوصی آن را سرو می کرده است. داستان دیگری وجود دارد که می گوید دستور پخت دلمه از کشور ترکیه از مرزهای آذربایجان وارد ایران شده و به بقیه نقاط در این کشور راه پیدا کرده است. عده ای هم اعتقاد دارندکه یونانیان و ایرانیان باستان دلما را برای اولین بار تهیه کرده اند. به این صورت که درون برگ درخت انگور را از گوشت و برنج پر می کردند و به عنوان غذا می خوردند.

یک داستان دیگری هم در تاریخ از طبخ دلمه وجود دارد که دانستن آن خالی از لطف نیست. گفته می شود در سال 335 قبل از میلاد وقتی اسکندر به شهر تبس می رود با لوحه هایی بزرگ از برگ درختان انگور روبه رو می شود، پس از ورود به آشپزخانه متوجه می شود که آشپزها قطعات گوشت را با ترکیبی از مواد دیگر با دقت در برگ های انگور می پیچنند که بسیار خوشمزه بود. به این صورت او این غذا را بخشی از غذای نظامی خود اعلام کرد. بسیاری این باور را دارند که به این صورت دلمه به کشورهایی که اسکندر آن جا را فتح کرده است، راه پیدا کرده.

دلمه برگ مو

همان طور که اشاره کردیم شما می توانید انواع مختلفی از دلمه را در سراسر دنیا مشاهده کنید. آشپزان با توجه به ذائقه و سلیقه خود تلاش می کنند تا دلمه های مختلف و متنوعی را به وجود بیاورند.